ΕΠΙΛΟΓΟΣ
 
Με την αυγή του εικοστού αιώνα η Ελλάδα συνεχίζει ασθμαίνουσα την πορεία της στο χωρόχρονο διεκδικώντας μια μεγάλη παγκόσμια πρόκληση. Την προετοιμασία και υλοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 την οποία καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία για τα δεδομένα της χώρας. 
 
Κατά την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός αυξάνεται στους 10.939.771 κατοίκους εκ των οποίων 5.426.660 είναι άρρενες και 5.513.111 θήλεις. Το 2014 ο πληθυσμός μειώνεται στους 10.816.286 κατοίκους εκ των οποίων 5.303.233 είναι άρρενες και 5.513.063 θήλεις με την υπογεννητικότητα να αναδεικνύεται σε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα.
Στον πληθυσμό αυτό πρέπει να προστίθεται καθημερινά το πλήθος των λαθρομεταναστών που με άθλιες συνθήκες καταφθάνουν στη χώρα μας με κάθε μέσον πότε από τα ανατολικά χερσαία και πότε από τα ανατολικά ή και νότια θαλάσσια σύνορά μας. Ένα πανευρωπαϊκό πρόβλημα το οποίο έχει καταστεί εκρηκτικό για την Ελλάδα μιας και αποτελεί το νοτιο-ανατολικότερο σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επομένως ο πρώτος και ίσως τελικός σταθμός ταλαιπωρημένων και όχι μόνον ανθρώπων.
Παράλληλα με την αθρόα εισροή των λαθρομεταναστών, πέραν του ότι η χώρα αδυνατεί πλέον να παρέχει οποιαδήποτε αρωγή και περίθαλψη, τονίζεται η διαμόρφωση ενός άκρως επιβαρημένου εσωτερικού περιβάλλοντος ασφαλείας που φτάνει πλέον τα όρια της αποσταθεροποίησης και της αλλοίωσης του ελληνικού κοινωνικού ιστού. Το περιβάλλον αυτό έχει σχέση με τη βαριά εγκληματικότητα, που απλώνει τα πλοκάμια της σε κάθε είδους κακοποιά στοιχεία λοιδορώντας την ελληνική κρατική ισχύ, το θρησκευτικό φονταμενταλισμό, το κάθε μορφής λαθρεμπόριο, τους οικονομικούς εκβιασμούς, ακόμη και την άσκηση ακραίας πολιτικής βίας.  
Tζιχαντιστές εν υπνώσει, «γενίτσαροι», αλλοδαποί και ημεδαποί «μπαχαλάκηδες», ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά που προσεγγίζονται από ύποπτους και βρίσκουν καταφύγιο σε «συλλογικότητες» συνοικιών των πόλεων, συνιστούν ένα εκρηκτικό «κοκτέιλ», με την Ελληνική Αστυνομία να εκφράζει φόβους ότι τα χειρότερα έρχονται στην Ελλάδα... Ή μήπως έχουν έλθει;
 
Τα σκηνικά κρίσης από τους γείτονές μας εξακολουθούν και στήνονται με μεγάλη ένταση χωρίς να απεμπολείται το παραμικρό από όσα αναφέρθηκαν στο ιστορικό χρονολόγιο.
Επιχειρούνται συνεχώς με στρατιωτικές ασκήσεις ναυτικοί και αεροπορικοί πολυήμεροι αποκλεισμοί σημαντικών περιοχών του Αιγαίου και γίνονται συστηματικές, επίμονες παραβάσεις και παραβιάσεις εναέριου και θαλάσσιου χώρου που προς το παρόν δεν έχουν καταλήξει σε κατάληψη χερσαίου χώρου.
Οι διεκδικήσεις έχουν σχέση με την αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος νησιών του Αιγαίου, την αμφισβήτηση της αρμοδιότητας έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο από την ελληνική πλευρά, την ευθεία αμφισβήτηση των συνόρων, των προκλήσεων της μουσουλμανικής μειονότητας και την παραχάραξη της ιστορίας, της πολιτιστικής και πνευματικής μας κληρονομιάς. Η θρασύτητα των βορείων και ανατολικών γειτόνων μας έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν πλέον περιθώρια επιλογών πέραν τις διασφάλισης με κάθε τρόπο των εθνικών συμφερόντων. Χωρίς σταθερούς ρεαλιστικούς στρατηγικούς στόχους που να μην αλλάζουν εύκολα, ώστε να είναι πραγματοποιήσιμοι, είναι αδύνατη η σοβαρή διαχείρισή τους.
Πολλές φορές διατυπώνεται η άποψη ότι τα εσωτερικά προβλήματα των γειτόνων εξάγονται με ποικίλους τρόπους προς την πλευρά μας και ότι η μακροπρόθεσμη λύση τους θα επέλθει με την ένταξη των χωρών αυτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ταυτόχρονα όμως παραβλέπουμε ότι τα δικά μας εσωτερικά προβλήματα δίνουν άφθονη τροφή για τη δημιουργία αυτών των κρίσεων. Εξακολουθούμε να επιχειρούμε το διάλογο και τον κατευνασμό. Λογική απόληξη όμως είναι η διαμόρφωση ενός κλίματος αυτοενοχοποίησης, παθητικής αποδοχής των αμφισβητήσεων και αποδυνάμωσης του πνεύματος αντίστασης στις απειλές που πάντοτε υπάρχουν στον ταραγμένο κόσμο που πορευόμαστε ως Έθνος επί χιλιάδες χρόνια.   
 
Από την άλλη πλευρά η χώρα συνεχίζει να βαδίζει στο χωρίς τέλος μονοπάτι των γιγαντιαίων οικονομικών προβλημάτων που εξακολουθούν να δημιουργούν ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας. Αυτή που δεν θέλησε να συνειδητοποιήσει  το μέγεθός τους ιδιαίτερα μετά το τέλος της δεκαετίας του 1970. Δυστυχώς η συμπεριφορά αυτή έχει φτάσει στο σημείο της ψυχοπάθειας με τραγικές συνέπειες, εμφανέστατες στην καθημερινή ζωή.
Το κακό δεν σταματά εδώ. Η σημερινή Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις εχθρικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις ενός μεγάλου μέρους της «ελίτ» των διανοουμένων της και των κάθε είδους τυχάρπαστων πνευματικά στερημένων, που με τις εμμονές τους ο καθένας χωριστά, πιστεύει ότι θα «προσφέρει υπηρεσίες» στη χώρα. Αυτή η απεθνοποιημένη, μεταμοντέρνα κάστα, θεωρεί την παράδοση και τον εθνοκεντρικό πολιτισμό, ενοχλητικούς αναχρονισμούς που πρέπει να ξεριζωθούν, με το αζημίωτο φυσικά. Τη δόξα πολλοί μίσησαν, το χρήμα κανείς.
Είναι τραγικό, εξέχουσες ανθρωπιστές της Δύσης, ακαδημαϊκοί και άνθρωποι του πνεύματος να παραδέχονται πως έχουν σαν αφετηρία την αρχαία Ελλάδα, και η εγχώρια «διανόηση» αυτή την κληρονομιά να τη θεωρεί βάρος.
 
Ο αποπροσανατολισμός των Ελλήνων, η απουσία οράματος, αλλά και η παραβατικότητα, το ψέμα, η ατιμία, η κλοπή δημοσίου χρήματος, η φοροδιαφυγή, το «λάδωμα», η αναίδεια, το νταϊλίκι του εκβιαστή, του παραβάτη των νόμων, ο χλευασμός της ηθικής, η απάθεια, η ιδιοτέλεια, η πνευματική στέρηση, η υποτέλεια, η αμετροέπεια, που δυστυχώς  έγιναν «λαϊκές κατακτήσεις» των νεοελλήνων, δεν φαίνεται να έχουν ημερομηνία λήξης και μας καθιστούν Εθνικά και όχι απλώς οικονομικά ομήρους.
 
Υπεύθυνο για το παραπάνω κατάντημα είναι η απαξίωση και αποδόμηση της Παιδείας σε όλες τις εκφάνσεις της. Από τους εκάστοτε πολιτικούς προϊσταμένους υπουργούς και την κατά βούληση αλλαγή των πολιτικών, μέχρι τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς και κηδεμόνες των μαθητών. Αποτέλεσμα είναι πλέον οι νέοι, σε ανησυχητικό βαθμό, να αδυνατούν να διατυπώνουν γραπτό και να αρθρώνουν προφορικό συνεκτικό λόγο και κριτική σκέψη, να προχωρούν σε συμπεράσματα και να χρησιμοποιούν παραγωγικά τη γνώση που αποκομίζουν.   
 
Επιπλέον η Κύπρος, το προκεχωρημένο προς Ανατολάς φυλάκιο του Έθνους, όπου επιβιώνει επί τρεις και πλέον χιλιετίες το ένα δέκατο του Ελληνισμού, προσφέρει με τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο τεράστιο γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό και ενεργειακό κεφάλαιο. Η κατοχή, από το 1974 μέχρι σήμερα με στρατιωτική βία, του 40% του εδάφους της και του 70% του τότε οικονομικού δυναμικού, παρά τις δεκάδες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις ατέλειωτες διπλωματικές προσπάθειες, επιβεβαιώνει το ρητό ότι στη διεθνή πολιτική «μακάριοι οι κατέχοντες». Ελλάδα και Κύπρος ως ανεξάρτητα κράτη έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να μεριμνούν για την ασφάλειά τους στο πλαίσιο αμυντικής συνεργασίας η οποία δε θα στρέφεται εναντίον ουδενός αλλά θα αμύνεται κατά παντός.      
  
Έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο όπου οι χώρες υπερασπίζονται με κάθε μέσον τα τεράστια στρατηγικά τους συμφέροντα ενώ ταυτόχρονα στην Ελλάδα προάγεται ύποπτα η απεθνοποίηση, είναι αναγκαία η συστράτευση και η επαγρύπνηση κάθε Έλληνα πολίτη ώστε να πάψει να λειτουργεί συγκρουσιακά και να λύνει τα καθημερινά του προβλήματα με συνετό, συνεργατικό και ευφυή τρόπο χωρίς να απεμπολείται στο ελάχιστο η εδαφική ακεραιότητα και εθνική κυριαρχία ταυτόχρονα με την πνευματική και πολιτιστική του κληρονομιά.
 
Οι συνδυασμένες προϋποθέσεις διασφάλισης των Εθνικών μας συμφερόντων και της οικονομικής, πνευματικής, πολιτιστικής και πολιτισμικής μας προόδου είναι:
Ισχυρή Εθνική Παιδεία, Εθνική Υπερηφάνεια, Κοινωνική συνοχή, Ιστορική και Γλωσσική συνέχεια, Ιδιαιτερότητα Πολιτισμού, Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και Σώματα Ασφαλείας για τη διαρκή αστυνόμευση και επιτήρηση των Εθνικών μας περιοχών, της εσωτερικής και εξωτερικής μας ασφάλειας από κάθε είδους επιβουλές.
 
Έλληνες και Κύπριοι είμαστε λαός σε μια ιστορική χώρα. Πορευόμαστε μαζί με τους ευρωπαϊκούς λαούς που εμείς μπολιάσαμε με ανθρωπισμό, κάλος και αισθητική, γνώση και επίγνωση. Ως ορθόδοξο έθνος σώζαμε την Ευρώπη ακόμη και όταν καταρρέαμε το 1453, μεταφέροντας τη φλόγα της αναγέννησης.
Έχουμε επομένως την απαιτούμενη ψυχή ώστε να μεταμορφωθούμε σε φορείς ιστορικής συνείδησης. Να μπορέσουμε να μετατρέψουμε τις εχθρικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις στο εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας για την αξία του Ελληνισμού, σε θεμέλιο λίθο πρακτικά ανεξάντλητης δύναμης.
 
Η υγιής εσωτερική κατάσταση του Έθνους μας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση και ασπίδα κατά οποιασδήποτε προσπάθειας υπονόμευσής του.